اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ و َابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ اَميرِالْمُؤْمِنينَ و َابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ ـ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ ـ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكُمْ مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ ـ يا اَباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَ عَلى جَميعِ اَهْل ِالاِْسْلامِ ـ و َجَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ و َاَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها و َلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ مِنْ اَشْياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ وَ اَوْلِياَّئِهِم يا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ وَ آلَ مَرْوانَ وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَيَّةَ قاطِبَةً وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ وَ لَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَ اَلْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبى اَنْتَ وَ اُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَ مَقامَكَ وَ اَکْرَمَنى بِكَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و َآلِهِ اَللّهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ يا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلى اللَّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ وَ اِلى اميرِالْمُؤْمِنينَ وَ اِلى فاطِمَةَ وَ اِلَى الْحَسَنِ وَ اِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَ بِالْبَراَّئَةِ [مِمَّنْ قاتَلَكَ وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِعَلَيْكُمْ وَ اَبْرَءُ اِلَى اللّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ] مِمَّنْ اَسَسَّ اَساسَ ذلِكَ وَ بَنى عَلَيْهِ بُنْيانَهُ وَ جَرى فى ظُلْمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَ على اَشْياعِكُمْو بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَ مُوالاةِ وَلِيِّكُمْ وَ بِالْبَرآئَةِ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ وَ النّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرآئَةِ مِنْ اَشْياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ وَ وَلِىُّ لِمَنْ والاکُمْ وَ عَدُوُّ لِمَنْ عاداکُمْ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَمَعْرِفَةِ اَوْلِياَّئِكُمْ وَ رَزَقَنِى الْبَراَّئَةَ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ اَنْ يَجْعَلَنى مَعَكُمْ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَنْ يُثَبِّتَ لى عِنْدَآُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِى الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ وَ اَسْئَلُهُ اَنْ يُبَلِّغَنِى الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَ اِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ [بِالْحَقِّ] مِنْكُمْ وَ اَسْئَلُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَبِالشَّاْنِ الَّذى لَكُمْ عِنْدَهُ اَنْ يُعْطِيَنى بِمُصابى بِكُمْ اَفْضَلَ ما يُعْطى مُصاباً بِمُصيبَتِهِ مُصيبَةً ما اَعْظَمَه وَ اَعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى الاِْسْلامِ وَ فى جَميعِ السَّمواتِ وَ الاَْرْضِ اَللّهُمَّ اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اَللّهُمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبرَّکَتْ بِهِ بَنُو اُمَيَّةَ وَ ابْنُ آکِلَةِ الَْآکبادِ اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ عَلى لِسانِكَ وَ لِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فى کُلِّ مَوْطِنٍ وَ مَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْ اَباسُفْيانَ وَ مُعوِيَةَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ اللَّعْنَةُ اَبَدَ الاْبِدينَ وَ هذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَ آلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ اَللّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَ الْعَذابَ [الاَْليمَ] اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْكَ فى هذَا الْيَوْمِ وَ فى مَوْقِفى هذا وَ اَيّامِ حَياتى بِالْبَراَّئَهِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ وَ بِالْمُوالاتِ لِنَبِيِّكَ وَ آلِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ اَلسَّلامُ اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ اَللّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ وَ شايَعَتْ وَ بايَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ [اَبَداً] ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ اَللّهُمَّ خُصَّ اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَ ابْدَاءْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثّانِىَ وَالثّالِثَ وَ الرّابِعَ اَللّهُمَّ الْعَنْ يَزيدَ خامِساً وَ الْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ زِيادٍ وَ ابْنَ مَرْجانَةَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً وَ آلَ اَبى سُفْيانَ وَ آلَ زِيادٍ وَ آلَ مَرْوانَ اِلى يَوْمِ الْقِيمَةِ اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشّاکِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتى اَللّهُمَّ ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ
 
 درباره ما | تماس با ما | تعرفه آگهی | شناسنامه | پیوندها | خبرنامه | آرشیو | نظرسنجی | جراید همدان | ارسال مطالب | RSS
 
 صفحه نخست | همدان ۲۰۱۸ | فرهنگ | مجلس | ورزش | حماسه | عکس | شهرستانها | شهر و شوراتلگرام همدان پرس اینستاگرام همدان پرس
کد مطلب:  43657تاریخ انتشار:  18 شهریور 1398 - 23:12
نسخه چاپی
ارسال به دوستان

 امام حسین، پارتی نمی‌خواهد

دو ردیف صف تشکیل شده است؛ خانم ها جدا، آقایان جدا، روبه‌روی هم و نقطه شروع صف هم مقابل درِِ کوچکی است که داخل آن، یکی ایستاده و مامور قفل در است تا اگر آشنایی را بیرون دید به داخل راه بدهد و البته اجازه ندهد غریبه ها وارد شوند.
به گزارش همدان پرس؛ دو ردیف صف تشکیل شده است؛ خانم ها جدا، آقایان جدا، روبه‌روی هم و نقطه شروع صف هم مقابل درِِ کوچکی است که داخل آن، یکی ایستاده و مامور قفل در است تا اگر آشنایی را بیرون دید به داخل راه بدهد و البته اجازه ندهد غریبه ها وارد شوند.

ظهر تاسوعاست، چنددقیقه‌ای از اذان ظهر گذشته و هر لحظه طول صف بیشتر می‌شود اما هنوز توزیع غذا برای مهمانان امام حسین که بیرون در منتظرند را شروع نکرده‌اند.

آشنایانِ کسانی که غذا را طبخ کرده‌اند یکی یکی داخل می‌روند و کیسه به دست همراه با چندین پرس غذا بیرون می‌آیند، پشت سر هم، هر دو دقیقه یکی وارد و دیگری خارج می شود و منتظران همچنان ایستاده در صف هم به آنان که با پارتی چندین غذا گرفته‌اند خیره، نگاه می‌کنند.

صدای نفر جلویی من بالاخره در می‌آید، صدا که نه البته به معنای اعتراض و آنگونه که به گوش دست اندرکاران برسد، وقتی سوال می‌پرسم که کی توزیع می‌کنند، در حالی که یک ظرف غذای نذری در دست دارد و آمده تا اینجا هم غذای نذری دیگری بگیرد ادامه می‌دهد: در خیابان بغلی دو ساعت ایستادم تا تونستم یک ظرف غذا بگیرم اما اونجا هم مثل همینجا، یکی یکی خارج از صف می‌رفتند داخل و با چند پرس غذا بیرون می‌آمدند.

اینجا هیات، حسینیه یا تکیه عزاداری نیست، یعنی سردر یا پرچمی ندارد، در کنار چند مغازه واقع در یکی از میدان های شرق پایتخت، یک در که معلوم نیست متعلق به واحد تجاری است یا مسکونی هرسال تاسوعای حسینی ناهار می دهد؛ این را مغازه داران کناری این در می گویند.

امام حسین، پارتی نمی‌خواهد

یکی از مغازه داران که می بیند صف مقابل مغازه اش دارد به چندین متر می رسد می گوید: دو ساعت دیگه هم توزیع غذا شروع نمی شه.

وقتی یکی از آشنایان فردی که نذری می دهد از در خارج می شود و در نیمه باز است، سرم را داخل می برم و با لبخند می پرسم: به مهمانان خودتان که خوب می رسید، کی به مهمانان امام حسین غذا می دهید؟ جوان دربان پاسخ می دهد: حدود ۲۰ دقیقه دیگر شروع می کنیم، اول باید همه غذاها را بکشند.

چند دقیقه نشده که همان مغازه دار که به ما می گفت دو ساعت دیگر هم توزیع غذا شروع نمی شود، از داخل همان در بیرون می آید، حدود هفت پرس غذا در سه کیسه پلاستیکی سفید در دست دارد و وارد مغازه اش می شود اما این بار دیگر به صورت ما نگاه نمی کند، توصیه ای ندارد و توقف هم نمی کند.

بانویی از داخل صف زنان می گوید: قربان امام حسین، انتظار برای غذای حسین عین عبادت و شفاست؛ ادامه می دهد: اگر نذری حسین را گدایی هم کنیم اشکال ندارد، برای گرفتن نذری آمدیم دیگر باید تحمل هم داشته باشیم.

۲۰ دقیقه هم می گذرد اما همچنان خبری از توزیع غذا برای مهمانان امام حسین نیست و همانطور طبق روال، تک تک کسبه میدان یا دیگر افرادی که شناخته شده هستند داخل می روند و موقع بیرون آمدن هم سریع بیرون می پرند و به چشمان افرادی که در صف ایستاده اند حتی نگاه نمی کنند و سریع دور می شوند.

یکی از پشت سر من می گوید: پارتی بازی همه جا هست، حتی در هیات عزاداری، گرچه قربانش بروم آقا امام حسین پارتی نیاز ندارد و همه را طلبیده اما ظاهرا اینجاها هم پارتی کارساز است. سپس خنده‌ای می‌کند به نشانه اینکه طبیعی است اگر نذری می‌خواهیم که می‌خواهیم برای تبرک، باید منتظر بمانیم و این انتظار قابل تحمل است.

یکی دیگر اما سعی دارد موضوع را فراتر و از بعد اجتماعی‌تر و مرتبط با حقوق شهروندی ببیند، از عقب تر ادامه می دهد: همین الان اگر ما هم متولیان نذری را می شناختیم می رفتی،و می گرفتیم و خیلی راحت بیرون می آمدیم مثل همین افراد؛ خیلی ها که از رانت و پارتی بازی و ... در کشور گلایه می کنند، وقتی خودشان دستشان به جایی برسد، هرجا برای هر کاری ولو کوچک، خیلی راحت از حق دیگران تجاوز می کنند و به فکر خودشان هستند.

البته این انتقادها آنقدر در فضایی پر سر و صدا مطرح نمی‌شود که بخواهد بی‌نظمی ایجاد کند یا به گوش متولیان نذری برسد؛ انگار عشق امام حسین اجازه بروز ناراحتی نمی‌دهد. شاید اینجا در مهمانی امام حسین تنها جایی باشد که پارتی بازی صدای اعتراض کسی را آنچنان مثل سایر جاها در نمی‌آورد.

به سخن آن فرد منتقد فکر می‌کنم و می‌بینم درست می‌گوید؛ رانت و پارتی بازی که فقط مربوط به رقم های بالای میلیاردی و کارهای آنچنانی نمی شود، همین نکات ریز حقوق شهروندی هم در رفتارهای ما می تواند محل تامل باشد و بارها دیده ایم همین شهروندان و خود ما که بارها از رانت و پارتی بازی در هرجایی گلایه مندیم، وقتی نوبت به خودمان می رسد خیلی راحت از کنار موضوع می گذریم یا به هر طریقی توجیه می‌کنیم.

مانده‌ام بیشتر بمانم یا از صف خارج شوم. اجازه نمی‌دهم این پارتی بازی متولیان توزیع غذای نذری ناراحتم کند زیرا به یاد چند شب پیش می‌افتم که رفته بودم یکی از حسینیه های مرکز شهر برای تهیه گزارش که وقتی گزارش ما تمام شد، مسئولان آشپزخانه آن هیات، غذای نذری ما را دادند دستمان تا با خودمان به منزل ببریم و من آن غذا را در حالی پذیرفتم که توزیع عمومی غذا هنوز شروع نشده بود چون عزاداری ادامه داشت.

آن شب البته هنوز صفی مقابل آشپزخانه هیات برای دریافت غذای نذری شروع نشده بود اما حالا اینجا ظهر تاسوعا به یاد آن شب می افتم که چطور توانستم غذا به دست از کنار عزاداران رد بشوم؛ از خیر نذری می‌گذرم گرچه توزیع عمومی نذری هم هنوز شروع نشده و جرقه ای در ذهنم می خورد که چند هیات دیگر را هم بروم و ببینم که آیا این مساله عمومیت دارد یا خیر و زود قضاوت نکرده باشم.

حدود ۱۵ هیات را در دو ساعت می گردم، نکته جالب اینکه در هیچکدام نمی توانم پس از انتظار چند دقیقه ای غذایی نذری دست و پا کنم.

در همه آنها صف تشکیل شده اما افرادی لابه لای صف ها با هماهنگی مسئولان هیات اجازه داخل شدن دارند و با چند پرس غذا خارج می شوند.

هرچه بیشتر به سمت جنوب شهر می‌روم، بر تعداد حاضران منتظر در صف افزوده و شکل صف ها هم عوض می شود. اگر در دیگر هیات ها افراد به صورت منظم پشت سر هم در صف ایستاده بودند، در مناطق پایین تر صف منظمی دیده نمی شود، همه به سمت در هیات هجوم آورده اند و یکجا تجمع کرده اند و هرکس زورمندتر باشد شاید بتواند زودتر نذری بگیرد.

چند منطقه جنوب شرق پایتخت را می گردم در هیچکدام از هیات ها یک غذای نذری هم نمی توانم پیدا کنم مگر آنکه حداقل یک ساعت در صف بمانم.

در ادامه تهیه گزارش مسیرم به میدان شوش می رسم. از هیات خبری نیست اما بالاتر از میدان و نرسیده به جایگاه پمپ گاز، خودرو شاسی بلند و سفید رنگ هیوندا ایستاده و عده ای مقابل در عقب آن تجمع کرده اند.

از ماشین پیاده می شوم و جلو می روم؛ فردی قصد توزیع غذای نذری داشته و به اینجا آمده تا در میدان شوش غذایش را توزیع کند. اینجا خلوت تر است و اگر منتظر بمانم حتما می توانم یک غذا بگیرم اما می بینم نمی توانم خودم را راضی کنم که از این غذا بگیرم چون صاحب نذری، غذایش را با نیت خاص و برای جامعه هدفی که خودش در نظر داشته آورده تا توزیع کند و به گمانم من جزو آن دسته از اعضای جامعه هدف او نیستم، احتمالا.

به حرکتم به سمت بالای میدان ادامه می دهم و حوالی پل ری به یک تکیه دیگر بر می خورم. تعدادی نوجوان، غذا و نوشابه به دست ایستاده اند، پیاده می شوم و چند دقیقه ای منتظر می مانم تا اینکه می‌بینم اینجا هم امام حسین نطلبیده است. صدای یکی از نوجوانان معترض پشت درهای بسته، اینجا به نشانه اعتراض بلند می شود و یکی از مسئولان هیات در را باز می کند تا جوابش را بدهد و می شنوم که می گوید: اگر در عزاداری هیات بودی و مشارکت داشتی حالا داخل بودی. به نظر می رسد بقیه غذای نذری را گذاشته اند برای عزاداران همان هیات که داخل ساختمان که به گاراژ یا واحد تجاری بیشتر شبیه است غذایشان را میل کنند.

تا نزدیکی ساختمان مجلس شورای اسلامی بالا می آیم و دیگر خبری از هیات نیست، تا در ضلع شمالی مجلس یک هیات در حال توزیع غذاست و خلوت اما وقتی در را باز می کنم می گوید: تمام شد.

می خواهم حرکت کنم و از خیر ادامه گزارش هم بگذرم که در ضلع شرقی ساختمان مجلس چشمم به مردی میانسال می افتد؛ غذای نذری در دست دارد و پای هر درخت می رسد، یک مشت برنج زیر آن می ریزد؛ شاید برای پرندگان تا آنها هم از سفره امام حسین بی بهره نمانند.

نمی دانم آن مرد پارتی داشته و غذایش را سریع گرفته یا ساعت ها در صف ایستاده و حقوق شهروندی دیگران را رعایت کرده تا نذری‌اش است را بگیرد اما این را می دانم که یک لحظه به حال او غبطه می خورم که در اینهمه همهمه شهر، پرندگان خدا را از یاد نبرده است./ایرنا

ایمیل مستقیم:   info@hamedanpress.irشماره پیامک:   500023370000
نظر شما:
[ لطفاً از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید ]
نام: 
نظر شما: 
*
ایمیل: 
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.
*       
 
 صفحه نخست | فرهنگ | مجلس | ورزش | حماسه | عکس | شهرستانها | پیوندها | آرشیو | RSS
همدان پرس؛ رسانه آنلاین با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به همدان پرس است و باز نشر مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است
info@hamedanpress.ir